Polega na przeprowadzeniu dokładnego wywiadu, zapoznaniu się z dokumentacją medyczną oraz przeprowadzeniu testów i różnego rodzaju zadań pozwalających ocenić funkcje psychiczne. Wszystkie te działania mają na celu ocenę związku pomiędzy stanem mózgu a stanem procesów poznawczo – behawioralnych (uwagi, pamięci, funkcji wzrokowo-przestrzennych, funkcji językowych, myślenia, motywacji i emocji). Taka diagnoza pozwala określić obszar głównych trudności i zaplanować proces terapii.
Tego typu diagnoza skierowana jest między innymi do osób, które:

  • przebyły udar krwotoczny lub niedokrwienny,
  • uległy urazowi czaszkowo – mózgowemu (w wyniku wypadku komunikacyjnego, urazu głowy),
  • cierpią na choroby, w wyniku których może dojść do zmian strukturalnych lub funkcjonalnych mózgu ( stwardnienie rozsiane, stwardnienie zanikowe boczne, choroba Alzheimera, choroba Parkinsona i inne choroby otępienne ),
  • są zaniepokojone zmianami pojawiającymi się wraz z wiekiem. Pozwala określić czy obserwowane zmiany są związane z naturalnymi zmianami w funkcjonowaniu czy też są związane z procesem chorobowym.

Diagnoza neuropsychologiczna stanowi również jeden z elementów diagnozy zaburzeń neurorozwojowych u dzieci.

Agnieszka Kaliszewska